ویروس HPV چیست ؟

ویروس HPV درواقع علامت اختصاری گروهی از ویروسها به نام human papillomavirus  می باشد که این گروه شامل بیش از ۱۵۰ ویروس مرتبط می باشند.

ویروسهای HPV گونه های مختلفی دارند و هر گونه با یک شماره مشخص می شود (HPV Type) .

این گروه به این دلیل human papillomavirus نامیده می شوند که باعث ایجاد پاپیلوما (زگیل) میشوند که در واقع توموری غیر سرطانی است.

اما بعضی انواع HPV شناخته شده اند که باعث ایجاد سرطان در بخشهایی مانند: دهانه رحم ، واژن و ناحیه بیرونی واژن ، اندام تناسلی مردانه ، مقعد و بخشهایی از دهان و گلو می شوند.

این ویروسها فقط سلولهای خاصی به نام سلولهای اپیتلیال سنگ فرشی را هدف قرار می دهند که در سطوح مخاطی قرار دارند و مهمترین آنها شامل موارد زیر می باشند:

• واژن ، دهانه رحم ، ناحیه بیرونی واژن ، مقعد
• قسمت بیرونی و مجرای آلت تناسلی مردان
• پوشش داخلی بینی ، دهان و گلو
• نای و برونش
• قسمت داخلی پلکها

یکی از راه‌های مهم برای تشخیص ویروس HPV، انجام آزمایش پاپ اسمیر است.

آزمایشگاه لشگرک این تست را با دقت بالا و کیفیت قابل اعتماد انجام می‌دهد.

 

 

 

HPV جلدی

این نوع از HPV بدلیل اینکه باعث ایجاد زگیل روی پوست بخشهایی مانند بازو ، سینه ، دست ها و پا ها میشود HPV جلدی نامیده می شود.

اینها زگیل تناسلی نبوده و زگیلهای عادی هستند.

HPV های مخاطی (تناسلی)

انواع دیگری از HPV ها به دلیل اینکه به سلولهای سطوح مخاطی حمله و در آنها زندگی میکنند انواع مخاطی یا موکوسال محسوب می شوند .

به این نوع از ویروسهای HPV معمولا نوع تناسلی نیز گفته میشود زیرا روی ناحیه تناسلی یا مقعد تاثیر می گذارند.

البته این نوع از HPV ها میتوانند پوشش داخلی دهان و گلو را نیز آلوده کنند.

HPV های مخاطی معمولا روی سایر بخشهای بدن بجز سطوح مخاطی نمی توانند رشد کنند.

HPV مخاطی (تناسلی) از نظر ریسک (خطر) ابتلا :

انواع  HPVبا ریسک پایین (Low–Risk ): انواعی که منجر به ایجاد زگیل می شوند ولی به ندرت منجر به سرطان می شوند ، انواع کم خطر(Low–Risk )  نامیده می شوند.

این نوع باعث ایجاد زگیل های کم خطر تقریبا به شکل گل کلم در اطراف ناحیه تناسلی یا مقعد در خانمها و آقایان می شود.

در خانمها ممکن است این زگیلها در نواحی دور از توجه مانند دهانه رحم یا واژن (مهبل) تشکیل شوند .

انواع  HPVبا ریسک بالا (High-Risk) : بر اساس بررسی دانشمندان این نوع از HPV ها با گذشت زمان می توانند باعث ایجاد سرطان در خانمها و آقایان شوند .

 

علائم ویروس HPV چیست؟

بیشتر افرادی که به ویروس HPV (ویروس پاپیلومای انسانی) آلوده می‌شوند، معمولاً هیچ علامت خاصی ندارند و حتی از ابتلای خود بی‌خبر می‌مانند.

در اغلب موارد، سیستم ایمنی بدن می‌تواند ویروس را در عرض یک تا دو سال به‌طور کامل از بین ببرد.

این موضوع هم در مورد گونه‌های کم‌خطر (Low-Risk) و هم پرخطر (High-Risk) صدق می‌کند.

اما در برخی افراد، ویروس می‌تواند برای مدت طولانی‌تری در بدن باقی بماند.

در چنین شرایطی، بسته به نوع HPV، علائم مختلفی ممکن است ظاهر شود:

 

۱. زگیل‌های تناسلی (Genital Warts):
شایع‌ترین علامت نوع کم‌خطر ویروس HPV است.

معمولاً چند هفته تا چند ماه پس از تماس جنسی ظاهر می‌شوند؛ هرچند در برخی موارد ممکن است سال‌ها طول بکشد تا بروز کنند.

زگیل‌ها ممکن است:

به صورت تکی یا خوشه‌ای دیده شوند.

کوچک یا بزرگ، صاف یا برجسته، و حتی شبیه گل‌کلم باشند.

بدون درد باشند اما گاهی با خارش یا احساس ناراحتی همراه‌اند.

در ناحیه تناسلی، مقعد یا کشاله ران پدیدار شوند.

این زگیل‌ها معمولاً منجر به سرطان نمی‌شوند اما در صورت عدم درمان، ممکن است بزرگ‌تر شده یا تغییراتی در تعداد و اندازه پیدا کنند.

 

۲. زگیل‌های پوستی:
برخی گونه‌های HPV می‌توانند باعث ایجاد زگیل‌هایی روی پوست شوند، مثل:

زگیل‌های معمولی: برجستگی‌های خشن و گرد یا بیضی‌شکل، به‌ویژه روی دست‌ها یا پاها.

زگیل‌های کف‌پایی: زائده‌های سفت و دردناک کف پا.

زگیل‌های روی زبان و گلو: معمولاً بدون درد ولی گاهی خارش‌دار، که می‌توانند خطر ابتلا به سرطان‌های دهانی را افزایش دهند.

 

۳. تغییرات سلولی و سرطان:
گونه‌های پرخطر HPV می‌توانند بدون هیچ علامتی، تغییرات سلولی خطرناکی در بدن ایجاد کنند.

این تغییرات اگر شناسایی و درمان نشوند، ممکن است در درازمدت منجر به سرطان‌هایی مانند:

سرطان دهانه رحم

سرطان مقعد

سرطان گلو، زبان، لوزه و حلق

سرطان آلت تناسلی و واژن

 

۴. تغییر رنگ یا ظاهر پوست ناحیه تناسلی:
گاهی عفونت HPV باعث تغییراتی در رنگ یا بافت پوست ناحیه تناسلی می‌شود، حتی اگر زگیل به وضوح دیده نشود.

 

علائم HPV در زنان

ویروس HPV در زنان می‌تواند در نواحی مختلفی از بدن بروز کند؛ از جمله دهانه واژن، فرج، مقعد، دهانه رحم، مجاری ادراری، دهان و گلو.

این عفونت معمولاً به شکل برجستگی‌های بسیار کوچک یا زائده‌هایی شبیه زگیل در این نواحی ظاهر می‌شود.

اگر این سوال برایتان پیش آمده که چگونه می‌توان زگیل تناسلی را از جوش یا دیگر ضایعات پوستی تشخیص داد، باید گفت شایع‌ترین نشانه قابل مشاهده‌ی ابتلا به HPV، زگیل‌های تناسلی هستند.

با این حال، در مواردی نیز ممکن است علائمی مانند خونریزی هنگام رابطه جنسی و ترشحات غیرعادی واژن مشاهده شود.

این علائم معمولاً در مراحل پیشرفته‌تر عفونت یا در صورت بروز تغییرات پیش‌سرطانی در دهانه رحم رخ می‌دهند.

نکته مهم اینجاست که بسیاری از گونه‌های پرخطر ویروس HPV، مانند نوع ۱۶ و ۱۸، ممکن است هیچ علامت قابل مشاهده‌ای نداشته باشند، اما به‌مرور زمان می‌توانند باعث تغییرات سلولی در دهانه رحم شده و در صورت عدم تشخیص، منجر به سرطان شوند.

بنابراین، توصیه اکید به همه زنان این است که به‌صورت منظم آزمایش پاپ اسمیر انجام دهند.

این آزمایش ساده و غیرتهاجمی می‌تواند در مراحل ابتدایی، تغییرات سلولی غیرطبیعی را شناسایی کرده و از پیشرفت آن به سرطان جلوگیری کند.

علائم HPV در مردان

ابتلا به ویروس HPV فقط مختص زنان نیست و مردان نیز به همان اندازه در معرض ابتلا قرار دارند.

با این حال، در مردان نیز اغلب هیچ علامت مشخصی وجود ندارد و بسیاری از آن‌ها بدون اینکه متوجه باشند، ناقل ویروس هستند.

در اکثر موارد، سیستم ایمنی بدن مردان موفق به پاک‌سازی ویروس طی چند ماه تا دو سال می‌شود.

در صورتی که ویروس از نوع پرخطر یا فعال باشد، ممکن است علائم ظاهری در ناحیه تناسلی، کشاله ران، کیسه بیضه، دهان یا گلو ظاهر شود.

این علائم شامل زگیل‌هایی صاف یا برجسته هستند که ممکن است:

به صورت تکی یا خوشه‌ای ظاهر شوند

ظاهری گل‌کلم‌مانند داشته باشند

بدون درد باشند ولی با خارش، سوزش یا احساس ناراحتی خفیف همراه باشند

در موارد نادر، گونه‌های پرخطر ویروس در مردان نیز ممکن است به ایجاد سرطان‌های مقعد، آلت تناسلی، گلو یا دهان منجر شوند، به‌ویژه در افرادی که سیستم ایمنی ضعیف‌تری دارند.

 

ویروس HPV چگونه منتقل می‌شود؟

ویروس HPV یا پاپیلوما انسانی، یکی از شایع‌ترین ویروس‌های مقاربتی است که عمدتاً از طریق تماس مستقیم پوست با پوست در حین رابطه جنسی منتقل می‌شود؛ حتی اگر دخول اتفاق نیفتد.

این ویروس معمولاً از طریق تماس با نواحی آلوده مانند دهان، واژن یا مقعد منتقل می‌شود، چه از طریق رابطه واژینال، مقعدی یا دهانی.

برخلاف برخی بیماری‌های دیگر، HPV از طریق خون، ادرار، بزاق یا مایعات دیگر بدن منتقل نمی‌شود.

حتی اگر فقط با یک شریک جنسی در ارتباط باشید، همچنان ممکن است در معرض ابتلا قرار بگیرید، زیرا بسیاری از افراد ناقل ویروس هستند بدون اینکه علائمی داشته باشند.

 

راه‌های اصلی انتقال HPV:

رابطه جنسی بدون کاندوم

داشتن شرکای جنسی متعدد

تماس دهانی با ناحیه تناسلی (زگیل‌های دهانی از طریق سکس دهانی منتقل می‌شوند)

استفاده از وسایل شخصی آلوده مانند تیغ اصلاح

استفاده از تجهیزات مشترک در تماس با پوست (مثلاً برخی دستگاه‌های لیزر یا اپیلاسیون)

استفاده مشترک از سرنگ (در افراد دارای اعتیاد تزریقی)

انتقال از مادر به نوزاد در حین زایمان (بسیار نادر اما ممکن)

در این موارد، ممکن است نوزاد دچار پاپیلوماتوز تنفسی یا پاپیلوماتوز حنجره شود که مشکلات تنفسی ایجاد می‌کند.

انتقال از طریق استخر یا صندلی توالت بسیار نادر است و بسیاری از پزشکان آن را فاقد شواهد علمی قطعی می‌دانند.

 

چه کسانی بیشتر در معرض خطر ابتلا هستند؟ (ریسک‌فاکتورها)

برخی عوامل احتمال ابتلا یا ماندگاری ویروس HPV در بدن را افزایش می‌دهند:

ضعف سیستم ایمنی (مثلاً در افراد مبتلا به HIV یا مصرف‌کنندگان داروهای سرکوب ایمنی)

شروع فعالیت جنسی در سنین پایین

مصرف دخانیات (سیگار عملکرد ایمنی بدن را تضعیف می‌کند)

ناآگاهی از اصول بهداشت جنسی

ابتلا به دیگر بیماری‌های مقاربتی مانند سوزاک

تماس مستقیم با زگیل‌های تناسلی (حتی بدون رابطه جنسی کامل)

 

چگونه از ابتلا به ویروس HPV پیشگیری کنیم؟

 

برای پیشگیری مؤثر از ویروس HPV و کاهش خطر ابتلا، نکات زیر را باید جدی گرفت:

دریافت واکسن HPV: واکسن HPV بهترین راه برای پیشگیری از انواع پرخطر ویروس است. بهترین زمان تزریق واکسن قبل از شروع فعالیت جنسی، یعنی در دوران کودکی یا نوجوانی است. حتی در سنین بالاتر هم توصیه می‌شود برای محافظت بهتر واکسن تزریق شود.

رابطه جنسی محافظت‌شده: استفاده صحیح و مستمر از کاندوم (مردانه یا زنانه) از انتقال ویروس تا حد زیادی جلوگیری می‌کند. با این حال باید بدانید که کاندوم همه‌ی نواحی تناسلی را نمی‌پوشاند، پس احتمال انتقال ویروس از قسمت‌هایی که پوشش داده نمی‌شود، همچنان وجود دارد. همچنین، استفاده از کاندوم باید از ابتدا تا انتهای رابطه رعایت شود.

محدود کردن تعداد شرکای جنسی: کاهش تعداد شرکای جنسی و داشتن روابط پایدار، ریسک ابتلا به HPV و دیگر عفونت‌های مقاربتی را کاهش می‌دهد.

انجام معاینات و تست‌های منظم: انجام مرتب آزمایش‌های پاپ اسمیر برای زنان، کمک می‌کند تغییرات سلولی ناشی از HPV در مراحل اولیه شناسایی و کنترل شود. همچنین، معاینات پزشکی منظم برای هر دو جنس اهمیت دارد.

رعایت بهداشت فردی: استفاده از وسایل شخصی مجزا، شست‌وشوی صحیح نواحی تناسلی، و پرهیز از تماس با پوست آلوده افراد مبتلا، راه‌های مهم پیشگیری غیرمستقیم هستند.

تقویت سیستم ایمنی بدن: حفظ سبک زندگی سالم با تغذیه مناسب (مصرف میوه، سبزیجات، غلات کامل و پروتئین‌های کم‌چرب)، خواب کافی، فعالیت بدنی منظم و مدیریت استرس، می‌تواند به تقویت سیستم ایمنی کمک کرده و بدن را در مقابل عفونت‌ها مقاوم‌تر کند.

آگاهی و آموزش جنسی: آموزش صحیح درباره راه‌های انتقال HPV و اهمیت پیشگیری، نقش اساسی در کاهش شیوع این ویروس دارد.

نکات تکمیلی مهم:

انتقال ویروس قبل از رابطه جنسی محافظت‌شده: ویروس HPV می‌تواند حتی قبل از استفاده از کاندوم از طریق تماس پوستی منتقل شود، بنابراین هیچ روشی ۱۰۰٪ محافظت ایجاد نمی‌کند.

واکسن حتی پس از ابتلا: حتی اگر فردی قبلاً به HPV مبتلا شده باشد، واکسن می‌تواند از ابتلای به سایر نوع‌های HPV محافظت کند.

اهمیت پیگیری طولانی‌مدت: چون HPV ممکن است بدون علامت باقی بماند و بعدها عوارضی مثل سرطان ایجاد کند، پیگیری منظم پزشکی اهمیت زیادی دارد.

 

 

 

روش‌های تشخیص ویروس اچ پی وی (HPV)

تشخیص ویروس HPV معمولاً با ترکیبی از معاینات بالینی و آزمایش‌های تخصصی انجام می‌شود.

زگیل‌های تناسلی معمولا توسط پزشک متخصص (متخصص زنان، اورولوژیست یا در صورت لزوم پزشک پوست) از طریق معاینه فیزیکی قابل تشخیص هستند، اما در مواردی که زگیل‌ها قابل مشاهده نباشند یا علائم واضح نباشد، نیاز به آزمایش‌های بیشتر است.

۱. معاینه بالینی
پزشک با معاینه فیزیکی نواحی تناسلی و پوستی و مشاهده زگیل‌های ظاهری، وجود ویروس را تا حد زیادی تشخیص می‌دهد.

۲. تست‌های آزمایشگاهی
آزمایش اسید استیک (محلول سرکه):
با مالیدن محلول سرکه روی نواحی مشکوک، زگیل‌های پنهان به رنگ سفید در می‌آیند و بهتر قابل مشاهده می‌شوند.

تست پاپ اسمیر (فقط برای زنان):
نمونه‌برداری از سلول‌های دهانه رحم یا واژن که برای تشخیص تغییرات غیرطبیعی و وجود ویروس اچ پی وی انجام می‌شود.

این آزمایش معمولاً اولین گام برای بررسی سلامت دهانه رحم است.

تست HPV:
این تست می‌تواند به صورت جداگانه یا همراه با پاپ اسمیر انجام شود و برای شناسایی مستقیم ویروس HPV در نمونه‌های سلولی به کار می‌رود.

کولپوسکوپی:
در صورت مثبت بودن تست پاپ اسمیر یا مشاهده سلول‌های غیرطبیعی، پزشک با استفاده از دستگاه کولپوسکوپ که یک میکروسکوپ مخصوص است، گردن رحم و نواحی اطراف آن را دقیق‌تر بررسی می‌کند.

در صورت لزوم نمونه‌برداری (بیوپسی) انجام می‌شود تا سلول‌های مشکوک برای بررسی‌های دقیق‌تر به آزمایشگاه ارسال شوند. کولپوسکوپی بدون درد بوده و معمولاً در مطب انجام می‌شود.

تست دهانی و نمونه‌برداری از زگیل‌های دهان و گلو:
برای بررسی عفونت HPV در نواحی دهان و گلو، در صورت وجود زگیل یا علائم مشکوک، نمونه‌برداری انجام می‌شود.

نکات مهم:
تشخیص زودهنگام ویروس HPV و تغییرات سلولی غیرطبیعی برای پیشگیری از پیشرفت بیماری و خطر ابتلا به سرطان بسیار حیاتی است.

انجام منظم تست پاپ اسمیر برای زنان بالای ۲۱ سال توصیه می‌شود.

معاینه و تست‌های منظم در مردان و زنان پرخطر اهمیت زیادی دارد، هرچند تست‌های روتین مردان کمتر متداول است.

استفاده از آزمایش اسید استیک یک روش ساده و کم‌هزینه برای کمک به تشخیص زگیل‌های نامرئی است، اما تایید نهایی باید با تست‌های تخصصی‌تر انجام شود.

در صورت مشاهده هرگونه زگیل یا علائم مشکوک حتما باید به پزشک مراجعه شود و از خوددرمانی پرهیز گردد.

 

 

درمان ویروس HPV: روش‌ها، داروها و نکات مهم در درمان خانگی

ویروس HPV خود به‌تنهایی درمان قطعی ندارد، اما علائم و عوارض ناشی از آن قابل کنترل و مدیریت هستند. هدف اصلی درمان، حذف زگیل‌های تناسلی و پیشگیری از عوارض جدی مانند تغییرات پیش‌سرطانی است.

 

روش‌های درمانی رایج برای زگیل تناسلی و علائم HPV
داروهای موضعی:
داروهایی مثل پودوفیلوکس، ایمیکویمود و تری کلرواستیک اسید به صورت موضعی روی زگیل‌ها و تغییرات سلولی اعمال می‌شوند و به کنترل و کاهش علائم کمک می‌کنند. این داروها ویروس را درمان نمی‌کنند اما از پیشرفت بیماری جلوگیری می‌کنند.

کرایوتراپی (فریز کردن):
با استفاده از نیتروژن مایع، زگیل‌ها فریز و از بین می‌روند. پس از کرایوتراپی ممکن است محل زگیل‌ها تاول بزند که پس از مدتی بهبود می‌یابد.

لیزر درمانی:
یکی از موثرترین روش‌ها برای از بین بردن زگیل‌ها با سوختن آن‌ها است. لیزر درمانی نسبت به روش‌های دیگر، دقت و اثربخشی بالاتری دارد.

جراحی:
در مواردی که زگیل‌ها بزرگ یا مقاوم به درمان‌های دیگر باشند، جراحی برای حذف آن‌ها انجام می‌شود.

کولپوسکوپی و بیوپسی:
برای بررسی دقیق‌تر و تشخیص تغییرات پیش‌سرطانی، آزمایش‌های تخصصی مانند کولپوسکوپی و نمونه‌برداری انجام می‌شود.

 

تقویت سیستم ایمنی، کلید پاکسازی ویروس HPV
سیستم ایمنی قوی نقش بسیار مهمی در مقابله با ویروس HPV دارد. روش‌هایی که به تقویت سیستم ایمنی کمک می‌کنند شامل:

تغذیه سالم سرشار از میوه‌ها، سبزیجات تازه، غلات کامل و پروتئین‌های کم‌چرب

مصرف مکمل‌های ویتامین C، ویتامین D و روی (زینک)

ورزش منظم و فعالیت بدنی مستمر

خواب کافی و با کیفیت

مدیریت استرس با روش‌های آرام‌بخش مانند مدیتیشن، یوگا و تمرینات تنفس عمیق

پرهیز از مصرف سیگار و الکل

درمان‌های خانگی و طب سنتی
برخی درمان‌های خانگی و سنتی می‌توانند به بهبود علائم کمک کنند، البته باید با مشورت پزشک انجام شوند:

مصرف سیر، چای سبز، آلوئه‌ورا و سرکه سیب

استفاده موضعی از سرکه سیب برای زگیل‌ها

حفظ سبک زندگی سالم و تقویت ایمنی بدن

واکسن HPV: پیشگیری مؤثر
واکسن گارداسیل و سرواریکس در پیشگیری از ابتلا به انواع پرخطر ویروس HPV بسیار موثر هستند و دریافت به موقع آن‌ها در سنین کودکی یا جوانی توصیه می‌شود.

واکسن درمانی نیست ولی احتمال بروز عفونت و سرطان را به طور چشمگیری کاهش می‌دهد.

مراقبت و پیگیری منظم
پیگیری منظم پزشکی و انجام آزمایش‌های پاپ اسمیر و تست HPV برای زنان و معاینات دوره‌ای برای مردان، به تشخیص زودهنگام و مدیریت بهتر بیماری کمک می‌کند.

 

تست پاپ اسمیر با آزمایش HPV چه تفاوتی دارد؟

تست پاپ اسمیر برای یافتن تغییرات سلولی غیر عادی در دهانه رحم انجام میشود (این سلولها ممکن است سرطانی یا پیش سرطانی باشند ). برای انجام این تست ابتدا سلولهای دیواره دهانه رحم به آرامی برداشته شده و به آزمایشگاه ارسال و توسط میکروسکوپ این سلولها را برای یافتن سلولهای غیر عادی بررسی می کنند . تست پاپ اسمیر تست بسیار خوبی برای یافتن سلولهای سرطانی یا سلولهایی است که به سمت سرطانی شدن پیش می روند .

تست HPV خود ویروس HPV را بررسی میکند نه تغییرات سلولی حاصل از آن را . این تست میتواند به صورت جداگانه و یا هم زمان با تست پاپ اسمیر انجام شود . انجام تست همزمان HPV و تست پاپ اسمیر خصوصا در خانمهای بالای ۳۰ سال ارجحیت دارد.

 

آیا باید تست HPV را انجام دهیم؟

برای خانمهای زیر ۳۰ سال :

انجمن سرطان امریکا توصیه میکند خانمهای بین ۲۱ تا ۲۹ سال باید حتما هر سه سال یک بار تست پاپ اسمیر را جهت بررسی سرطان دهانه رحم یا سلولهای پیش سرطانی انجام دهند و در صورتی که یکی از تستهای پاپ اسمیر مشکوک شد بهتر است آزمایش HPV نیز انجام دهند .

برای خانمهای ۳۰ تا ۶۵ سال :

انجمن سرطان امریکا به خانمهای ۳۰ تا ۶۵ سال توصیه میکند هر ۵ سال یکبار حتما تست همزمان پاپ اسمیر و HPV را انجام دهند .

 

چرا خانمهای بالای ۳۰ سال باید هر ۵ سال یک بار تست همزمان پاپ اسمیر و HPV انجام دهند؟

تغییرات سلولی در دهانه رحم بسیار به آرامی رخ می دهد و معمولا تا ده سال طول می کشد تا این تغییرات سلولی منجر به سرطان شود. در گذشته آزمایشات پاپ اسمیر سالانه انجام میشد ولی در حال حاضر دانشمندان توصیه می کنند هر ۳ سال یک بار (تست پاپ اسمیر تنها ) کافی است .

از مزایای انجام همزمان تست پاپ اسمیر و HPV این است که فاصله انجام تستها بیشتر می شود (۵ سال یک بار) و به این معنی است که تعداد آزمایش کمتر ، ویزیت کمتر و درمان کمتری مورد نیاز است .

 

مثبت شدن تست HPV به چه معنی است؟

• اگر تست پاپ اسمیر شما غیر عادی باشد و سلولهای دهانه رحم به HPV آلوده شده باشد در این صورت مشاوربهداشتی به شما در مورد تستهای تکمیلی توضیحات لازم را خواهد داد.
• اگر دهانه رحم با HPV آلوده شده باشد ولی تست پاپ اسمیرنرمال باشد.
• به این معنی است که شما مبتلا به HPV هستید ولی هنوز تغییرات سلولی در تست پاپ اسمیر دیده نشده .در این حالت دو انتخاب وجود دارد:
  • شما باید مجددا ۱۲ ماه بعد تست همزمان پاپ اسمیر و HPV بدهید.
    • در بیشتر موارد در تست ۱۲ ماه بعد نشانه ای از ویروس دیده نمی شود .
    • اگر ویروس از بین برود و تست پاپ اسمیر شما طبیعی باشد از این بعد می توانید به روند طبیعی غربالگری بازگردید.(۳ سال یا ۵ سال یک بار).
  • به عنوان انتخاب دوم ، مشاور شما آزمایشات تخصصی دیگری مانند HPV-16 و HPV-18 (یکی یا هردو) را به شما پیشنهاد می کند که به احتمال زیاد از عوامل ایجاد سرطان دهانه رحم هستند .
    • اگر آزمایشات نشان داد که به یکی از این دو نوع HPV مبتلا هستید آزمایشات تکمیلی پیشنهاد می شود .
    • اگر آزمایشات ، آلودگی با این دو گونه را نشان نداد مجددا انجام تست پاپ اسمیر و HPV همزمان برای ۱۲ ماه بعد تکرار می شود .

ویروس HPV چقدر زنده می‌ماند؟

یکی از سوالات رایج درباره ویروس HPV این است که این ویروس چقدر می‌تواند زنده بماند و چقدر خطرناک است.

ویروس HPV ممکن است سال‌ها بدون بروز هیچ علامتی در بدن باقی بماند و به صورت خاموش فعال باشد.

در این مدت، سیستم ایمنی بدن معمولاً با ویروس مبارزه می‌کند و در صورتی که موفق شود، ویروس دیگر قابلیت سرایت ندارد.

اما در برخی موارد، ویروس می‌تواند سال‌ها در سلول‌های بدن رشد کند و تکثیر شود که این شرایط می‌تواند منجر به عوارض جدی شود.

از سوی دیگر، افراد زیادی نگران زنده ماندن ویروس HPV خارج از بدن هستند.

ویروس HPV برای بقا به شرایط خاصی نیاز دارد که معمولاً فقط داخل بدن انسان فراهم است.

در محیط بیرونی، ویروس معمولاً دوام کمی دارد و معمولاً بین یک تا هفت روز می‌تواند زنده بماند، اما این مدت بسته به شرایط محیطی مانند دما، رطوبت و سطح تماس متفاوت است.

با توجه به این موضوع، انتقال ویروس HPV از طریق تماس‌های روزمره مانند بغل کردن، دست دادن، استفاده مشترک از استخر یا توالت فرنگی بسیار بعید است و این موارد معمولاً باعث انتقال ویروس نمی‌شوند. به همین دلیل، نگرانی در این موارد بی‌مورد است.

برای پیشگیری از ابتلا به HPV، رعایت نکات بهداشتی و استفاده از روش‌های محافظتی مانند واکسن و کاندوم بسیار موثر است.

همچنین، تقویت سیستم ایمنی بدن با تغذیه سالم و سبک زندگی مناسب به مقابله با ویروس کمک می‌کند.

در صورت داشتن هرگونه علامت مشکوک، مراجعه به پزشک و انجام تست‌های تشخیصی برای کنترل و درمان به موقع توصیه می‌شود.

 

ویروس HPV با بدن چه می‌کند؟

ویروس HPV می‌تواند باعث بروز عفونت‌های طولانی‌مدت در بدن شود که یکی از عوامل مهم در ایجاد انواع مختلف سرطان‌ها به شمار می‌روند.

این ویروس با نفوذ و آلوده کردن سلول‌های بدن، ساختار و عملکرد طبیعی آن‌ها را تغییر می‌دهد و موجب می‌شود این سلول‌ها به مرور زمان مستعد تبدیل شدن به سلول‌های سرطانی شوند.

سرطان‌های مرتبط با ویروس HPV اغلب در نواحی زیر بروز می‌کنند:

دهانه رحم (سرطان دهانه رحم یکی از شایع‌ترین سرطان‌های ناشی از HPV است)

اوروفارنکس (قسمتی از گلو و پشت دهان)

مقعد

ناحیه تناسلی (شامل آلت تناسلی مردان و زنان)

علاوه بر این، ویروس HPV می‌تواند باعث بروز زگیل‌های دهانی شود که معمولاً در دهان، حلق و گلو ظاهر می‌شوند.

فرآیند تبدیل این عفونت به سرطان معمولاً سال‌ها طول می‌کشد و به طور میانگین حدود ۱۰ سال زمان می‌برد تا ویروس پس از آلوده کردن بافت‌ها، منجر به تغییرات سرطانی شود.

شناسایی به موقع عفونت HPV و انجام معاینات منظم، به ویژه انجام تست‌های پاپ اسمیر در زنان، نقش مهمی در پیشگیری از پیشرفت عفونت به سرطان دارد.

علاوه بر این، واکسیناسیون علیه HPV و رعایت نکات پیشگیرانه مانند استفاده از کاندوم می‌تواند ریسک ابتلا به این ویروس و عوارض ناشی از آن را به شدت کاهش دهد.

 

ارتباط ویروس HPV و بارداری

مطالعات نشان می‌دهند که بیش از ۴۰ درصد از زنان مبتلا به ویروس پاپیلومای انسانی (HPV) می‌توانند باردار شوند.

با این حال، وجود این ویروس در دوران بارداری ممکن است با برخی عوارض مرتبط باشد. از جمله این عوارض می‌توان به:

پارگی زودرس کیسه آب

زایمان زودرس

خطر افزایش یافته برخی مشکلات بارداری

اشاره کرد که می‌تواند سلامت مادر و نوزاد را تحت تأثیر قرار دهد.

از سوی دیگر، ارتباط دقیق ویروس HPV با مشکلات باروری، سقط جنین و سایر عوارض دوران بارداری هنوز به طور کامل شناخته نشده و موضوع تحقیقات علمی بیشتری است.

زنان باردار مبتلا به HPV باید تحت نظر پزشک باشند و معاینات منظم انجام دهند تا هرگونه عارضه احتمالی به موقع شناسایی و درمان شود.

همچنین واکسیناسیون قبل از بارداری و رعایت نکات پیشگیری، می‌تواند خطرات را به حداقل برساند.