• سرطان استخوان

    سرطان استخوان (bone cancer) می تواند در هر استخوانی در بدن شروع شود، اما بیشتر لگن یا استخوان های بلند در بازوها و پاها را درگیر می کند. سرطان استخوان نادر است و کمتر از ۱ درصد از کل سرطان ها را تشکیل می دهد. در واقع تومورهای غیرسرطانی استخوان بسیار شایع تر از تومورهای سرطانی هستند.
    اصطلاح “سرطان استخوان” شامل سرطان هایی نمی شود که در جای دیگری از بدن شروع شده و به استخوان گسترش می یابند (متاستاز می کنند). در عوض، آن سرطان‌ها از جایی که شروع شده‌اند نام‌گذاری می‌شوند، مانند سرطان سینه که به استخوان متاستاز داده است.
    برخی از انواع سرطان استخوان عمدتاً در کودکان رخ می دهد، در حالی که برخی دیگر بیشتر بزرگسالان را تحت تأثیر قرار می دهند. جراحی رایج ترین درمان است، اما ممکن است از شیمی درمانی و پرتودرمانی نیز استفاده شود. تصمیم برای استفاده از جراحی، شیمی درمانی یا پرتودرمانی بر اساس نوع سرطان استخوان مورد درمان است.
    برای تشخیص سرطان استخوان می توان از روش بیوپسی (آزمایش پاتولوژی) نیز استفاده کرد.

    انواع  سرطان استخوان چیست؟

    کندروسارکوم
    سارکوم یوینگ
    استئوسارکوم

    علائم سرطان استخوان چیست؟

    علائم و نشانه های سرطان استخوان عبارتند از:
    درد استخوان
    تورم و حساسیت در نزدیکی ناحیه آسیب دیده
    استخوان ضعیف شده که منجر به شکستگی می شود
    خستگی
    کاهش وزن ناخواسته

    چه زمانی برای سرطان استخوان باید به پزشک مراجعه کرد؟

    در صورتی که شما یا فرزندتان دچار دردهای استخوانی شدید، با پزشک خود وقت ملاقات بگیرید:
    می آید و می رود
    در شب بدتر می شود
    مسکن های بدون نسخه کمکی نمی کنند 

    علل سرطان استخوان چیست؟

    علت اکثر سرطان های استخوان ناشناخته است. تعداد کمی از سرطان های استخوان با عوامل ارثی مرتبط هستند، در حالی که برخی دیگر مربوط به قرار گرفتن در معرض اشعه قبلی هستند.

    انواع سرطان استخوان چیست؟

    سرطان های استخوان بر اساس نوع سلولی که سرطان از آنجا شروع شده است به انواع جداگانه تقسیم می شوند. شایع ترین انواع سرطان استخوان عبارتند از:
    استئوسارکوم. استئوسارکوم شایع ترین شکل سرطان استخوان است. در این تومور سلول های سرطانی استخوان تولید می کنند. این نوع سرطان استخوان اغلب در کودکان و بزرگسالان جوان، در استخوان های پا یا بازو رخ می دهد. در شرایط نادر، استئوسارکوم ها می توانند خارج از استخوان ها ایجاد شوند (استئوسارکوم های خارج اسکلتی).
    کندروسارکوم. کندروسارکوم دومین نوع شایع سرطان استخوان است. در این تومور سلول های سرطانی غضروف تولید می کنند. کندروسارکوم معمولاً در لگن، پاها یا بازوها در افراد میانسال و مسن رخ می دهد.
    سارکوم یوینگ. تومورهای سارکوم یوینگ اغلب در لگن، پاها یا بازوهای کودکان و بزرگسالان جوان ایجاد می شوند.

    عوامل خطر سرطان استخوان چیست ؟

    مشخص نیست چه چیزی باعث سرطان استخوان می شود، اما پزشکان دریافته اند که عوامل خاصی با افزایش خطرابتلا به آن مرتبط هستند، از جمله:
    سندرم های ژنتیکی ارثی. برخی از سندرم‌های ژنتیکی نادر که از طریق خانواده‌ها منتقل می‌شوند، خطر ابتلا به سرطان استخوان را افزایش می‌دهند، از جمله سندرم Li-Fraumeni و رتینوبلاستوما ارثی.
    بیماری پاژه استخوان. بیماری پاژه استخوان که بیشتر در افراد مسن رخ می دهد، می تواند خطر ابتلا به سرطان استخوان را افزایش دهد.
    پرتودرمانی برای سرطان. قرار گرفتن در معرض دوزهای زیاد پرتو، مانند مواردی که در طول پرتودرمانی برای سرطان داده می شود، خطر ابتلا به سرطان استخوان را در آینده افزایش می دهد.

    چگونه سرطان استخوان را تشخیص دهیم؟(آزمایش پاتولوژی)

    آزمایش های تصویربرداری می تواند به تعیین محل و اندازه تومورهای استخوانی و اینکه آیا تومورها به سایر قسمت های بدن گسترش یافته اند یا خیر کمک کند. انواع تست های تصویربرداری توصیه شده به علائم و نشانه های فردی شما بستگی دارد. آزمایشات ممکن است شامل موارد زیر باشد:
    اسکن استخوان
    توموگرافی کامپیوتری (CT)
    تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI)
    توموگرافی گسیل پوزیترون (PET)
    اشعه ایکس
    بیوپسی های سوزنی یا جراحی
    پزشک شما ممکن است روشی را برای برداشتن نمونه بافت (بیوپسی) از تومور برای آزمایش پاتولوژی آزمایشگاهی توصیه کند. آزمایش پاتولوژی می تواند به پزشک شما بگوید که آیا بافت سرطانی است یا خیر و اگر چنین است، چه نوع سرطانی دارید. همچنین می تواند سرعت رشد سلول های تومور نشان دهد. 
    انواع روش های بیوپسی (آزمایش پاتولوژی) مورد استفاده برای تشخیص سرطان استخوان عبارتند از:
    قرار دادن یک سوزن از طریق پوست و داخل تومور. در طول بیوپسی (آزمایش پاتولوژی)  سوزنی، پزشک یک سوزن نازک را از طریق پوست شما وارد کرده و آن را به داخل تومور هدایت می کند. پزشک شما از سوزن برای برداشتن قطعات کوچک بافت از تومور استفاده می کند.
    جراحی برای برداشتن نمونه بافت برای آزمایش پاتولوژی. در طول بیوپسی (آزمایش پاتولوژی) جراحی، پزشک یک برش از طریق پوست شما ایجاد می کند و کل تومور یا بخشی از آن را برمی دارد.
    تعیین نوع بیوپسی (آزمایش پاتولوژی)  مورد نیاز و جزئیات نحوه انجام آن نیاز به برنامه ریزی دقیق توسط تیم پزشکی شما دارد. پزشکان باید بیوپسی را به گونه ای انجام دهند که در عمل جراحی آینده برای برداشتن سرطان استخوان اختلال ایجاد نکند. به همین دلیل، قبل از بیوپسی (آزمایش پاتولوژی)  از پزشک خود بخواهید که به تیمی از پزشکان با تجربه گسترده در درمان تومورهای استخوانی ارجاع دهد.

    مراحل سرطان استخوان چیست؟

    اگر پزشک تشخیص سرطان استخوان را تأیید کند، سعی می‌کند وسعت (مرحله) سرطان را تعیین کند زیرا این تعیین، گزینه‌های درمانی شما را راهنمایی می‌کند. عواملی که باید در نظر گرفته شوند عبارتند از:
    اندازه تومور
    سرطان با چه سرعتی در حال رشد است
    تعداد استخوان های آسیب دیده، مانند مهره های مجاور در ستون فقرات
    اینکه آیا سرطان به سایر قسمت های بدن سرایت کرده است یا خیر
    مراحل سرطان استخوان با اعداد رومی، از ۰ تا IV نشان داده می شود. پایین ترین مراحل نشان می دهد که تومور کوچکتر و کمتر تهاجمی است. در مرحله چهارم، سرطان به سایر نقاط بدن گسترش یافته است.

    چگونه سرطان استخوان را درمان کنیم؟

    گزینه های درمانی برای سرطان استخوان شما بر اساس نوع سرطان، مرحله سرطان، سلامت کلی و ترجیحات شما است. سرطان‌های مختلف استخوان به درمان‌های متفاوتی پاسخ می‌دهند و پزشکان می‌توانند به شما کمک کنند تا بهترین گزینه برای سرطان شما چیست. به عنوان مثال، برخی از سرطان های استخوان فقط با جراحی درمان می شوند. برخی با جراحی و شیمی درمانی؛ و برخی با جراحی، شیمی درمانی و پرتودرمانی.
    عمل جراحی
    هدف از جراحی، برداشتن کل تومور سرطانی است. در بیشتر موارد، این شامل تکنیک‌های خاصی برای برداشتن تومور در یک تکه، همراه با بخش کوچکی از بافت سالمی است که آن را احاطه کرده است. جراح استخوان از دست رفته را با مقداری استخوان از ناحیه دیگری از بدن شما، با موادی از بانک استخوان یا با یک جایگزین ساخته شده از فلز و پلاستیک سخت جایگزین می کند.
    سرطان های استخوانی که بسیار بزرگ هستند یا در یک نقطه پیچیده روی استخوان قرار دارند، ممکن است نیاز به جراحی برای برداشتن تمام یا بخشی از اندام داشته باشند (آمپوتاسیون). همانطور که درمان های دیگر توسعه یافته است، قطع عضو کمتر رایج می شود. اگر نیاز به قطع عضو باشد، احتمالاً به شما یک اندام مصنوعی تعبیه می‌شود و برای یادگیری انجام کارهای روزمره با استفاده از اندام جدید خود، آموزش می‌بینید.
    شیمی درمانی
    شیمی درمانی از داروهای قوی ضد سرطان استفاده می کند که معمولاً از طریق ورید (به صورت داخل رگ) برای از بین بردن سلول های سرطانی تجویز می شود. با این حال، این نوع درمان برای برخی از انواع سرطان استخوان بهتر از سایرین عمل می کند. به عنوان مثال، شیمی درمانی به طور کلی برای کندروسارکوم خیلی موثر نیست، اما بخش مهمی از درمان استئوسارکوم و سارکوم یوینگ است.
    پرتو درمانی
    پرتودرمانی از پرتوهای پرقدرت انرژی مانند اشعه ایکس برای از بین بردن سلول های سرطانی استفاده می کند. در طول پرتودرمانی، روی یک میز دراز می‌کشید در حالی که یک دستگاه مخصوص در اطراف شما حرکت می‌کند و پرتوهای انرژی را به نقاط دقیقی از بدن شما نشانه می‌گیرد.
    پرتودرمانی اغلب قبل از عمل مورد استفاده قرار می گیرد زیرا می تواند تومور را کوچک کرده و برداشتن آن را آسان تر کند. این به نوبه خود می تواند به کاهش احتمال ضروری بودن قطع عضو کمک کند.
    رادیوتراپی ممکن است در افراد مبتلا به سرطان استخوان که با جراحی قابل برداشتن نیست نیز استفاده شود. پس از جراحی، ممکن است از پرتودرمانی برای از بین بردن سلول های سرطانی باقی مانده استفاده شود.
    برای افراد مبتلا به سرطان استخوان پیشرفته، پرتودرمانی ممکن است به کنترل علائم و نشانه‌هایی مانند درد کمک کند.

    کندروسارکوم

    کندروسارکوم نوع نادری از سرطان است که معمولاً از استخوان ها شروع می شود، اما گاهی اوقات می تواند در بافت نرم نزدیک استخوان رخ دهد. کندروسارکوم اغلب در لگن، لگن و شانه اتفاق می افتد. به ندرت ممکن است در استخوان های ستون فقرات اتفاق بیفتد.
    اکثر کندروسارکوم ها به کندی رشد می کنند و ممکن است در ابتدا علائم و نشانه های زیادی ایجاد نکنند. برخی از انواع نادر به سرعت رشد می کنند و خطر انتشار به سایر نواحی بدن را دارند که می تواند درمان این سرطان ها را دشوار کند.
    درمان کندروسارکوم معمولاً شامل جراحی است. گزینه های دیگر ممکن است شامل پرتودرمانی و شیمی درمانی باشد.

    علائم کندروسارکوم چیست؟

    کندروسارکوم به کندی رشد می کند، بنابراین ممکن است در ابتدا علائم و نشانه هایی ایجاد نکند. هنگامی که آنها رخ می دهند، علائم و نشانه های کندروسارکوم ممکن است شامل موارد زیر باشد:
    افزایش درد
    یک توده در حال رشد یا ناحیه تورم
    ضعف یا مشکلات کنترل روده و مثانه، اگر سرطان بر نخاع فشار بیاورد

    علل کندروسارکوم چیست؟

    مشخص نیست که چه چیزی باعث کندروسارکوم می شود. پزشکان می‌دانند که سرطان زمانی شروع می‌شود که یک سلول تغییراتی (جهش) در DNA خود ایجاد کند. DNA یک سلول حاوی دستورالعمل هایی است که به آن می گوید چه کاری انجام دهد. دستورالعمل ها به سلول می گوید که به سرعت تکثیر شود و زمانی که سلول های سالم می میرند به زندگی ادامه دهد. سلول‌های انباشته شده توموری را تشکیل می‌دهند که می‌تواند رشد کند تا بافت طبیعی بدن را تخریب کند. با گذشت زمان، سلول ها می توانند شکسته شوند و به سایر نواحی بدن گسترش یابند (متاستاز).

    عوامل خطر کندروسارکوم چیست؟

    عواملی که می توانند خطر کندروسارکوم را افزایش دهند عبارتند از:
    افزایش سن. کندروسارکوم اغلب در بزرگسالان میانسال و مسن رخ می دهد، اگرچه ممکن است در هر سنی رخ دهد.
    سایر بیماری های استخوانی بیماری اولیر و سندرم مافوچی شرایطی هستند که باعث رشد استخوان غیرسرطانی (انکوندروما) در بدن می شوند. این رشد گاهی اوقات به کندروسارکوم تبدیل می شود.

    چگونه کندروسارکوم را تشخیص دهیم؟

    آزمایش ها و روش های مورد استفاده برای تشخیص کندروسارکوم عبارتند از:
    معاینه بدنی. پزشک شما ممکن است در مورد علائم و نشانه های شما بپرسد و بدن شما را معاینه کند تا سرنخ های بیشتری در مورد تشخیص شما جمع آوری کند.
    تست های تصویربرداری آزمایش های تصویربرداری ممکن است شامل اشعه ایکس، اسکن استخوان، ام آر آی و سی تی اسکن باشد.
    برداشتن نمونه بافت برای آزمایش (بیوپسی). بیوپسی (آزمایش پاتولوژی) روشی برای جمع آوری بافت مشکوک است. این بافت به آزمایشگاه فرستاده می شود و پزشکان آن را تجزیه و تحلیل می کنند تا تشخیص دهند که آیا سرطان است یا خیر.
    نحوه جمع آوری نمونه بیوپسی (آزمایش پاتولوژی) بستگی به محل قرارگیری بافت مشکوک دارد. این روش نیاز به برنامه ریزی دقیق دارد تا بیوپسی به گونه ای انجام شود که در عمل جراحی آینده برای برداشتن سرطان تداخلی ایجاد نکند. به همین دلیل، از پزشک خود بخواهید که به تیمی از متخصصان با تجربه در درمان کندروسارکوم ارجاع دهد.

    چگونه کندروسارکوم را درمان کنیم؟

    درمان کندروسارکوم اغلب شامل جراحی برای برداشتن سرطان است. درمان های دیگری ممکن است در شرایط خاص توصیه شود. اینکه کدام گزینه برای شما بهترین است بستگی به این دارد که سرطان شما در کجا واقع شده است، چقدر سریع رشد می کند، اینکه آیا رشد کرده است تا ساختارهای دیگر را درگیر کند، سلامت کلی شما و ترجیحات شما.
    عمل جراحی
    هدف از جراحی کندروسارکوم برداشتن سرطان و حاشیه ای از بافت سالم اطراف آن است. نوع جراحی شما به محل کندروسارکوم شما بستگی دارد. گزینه ها ممکن است شامل موارد زیر باشد:
    خراش دادن سرطان از استخوان. کندروسارکوم های کوچک و با رشد آهسته در بازوها و پاها گاهی اوقات با روشی برای خراش دادن سلول های سرطانی از استخوان درمان می شوند. جراح ممکن است از گاز سرد یا یک ماده شیمیایی برای از بین بردن سلول های سرطانی باقی مانده استفاده کند. در صورت نیاز می توان استخوان را با پیوند استخوان یا سیمان استخوان ترمیم کرد.
    از بین بردن سرطان و برخی بافت های سالم اطراف آن. اکثر کندروسارکوم‌ها به روشی برای برش بیشتر استخوان نیاز دارند تا تمام سرطان برداشته شود. برای کندروسارکوم در بازو یا پا، ممکن است لازم باشد کل اندام برداشته شود. در صورت امکان، جراحان سرطان را به روشی خارج می کنند که اندام حفظ شود. به عنوان مثال، جراح ممکن است استخوان آسیب دیده را برداشته و آن را جایگزین یا بازسازی کند (جراحی نجات اندام).
    پرتو درمانی
    پرتودرمانی از پرتوهای انرژی پرتوان از منابعی مانند اشعه ایکس و پروتون برای کشتن سلول های سرطانی استفاده می کند. در طول پرتودرمانی، در حالی که دستگاهی در اطراف شما حرکت می کند، روی میز دراز می کشید و تابش را به نقاط دقیق بدن شما هدایت می کند.
    ممکن است پرتودرمانی برای کندروسارکوم‌هایی که در مکان‌هایی قرار دارند که عمل جراحی را مشکل می‌کنند یا اگر سرطان را نتوان به طور کامل در طول جراحی برداشت. همچنین ممکن است از پرتو برای کنترل سرطانی که به سایر نواحی بدن گسترش می یابد، استفاده شود.
    شیمی درمانی
    درشیمی درمانی داروهایی استفاده می شود که سلولهای سرطانی را از بین می برد. اغلب برای کندروسارکوم استفاده نمی شود زیرا این نوع سرطان اغلب به شیمی درمانی پاسخ نمی دهد. اما برخی از انواع کندروسارکوم با رشد سریع ممکن است به این درمان پاسخ دهند.

    سارکوم یوینگ

    سارکوم یووینگ (YOO-ing) نوع نادری از سرطان است که در استخوان ها یا در بافت نرم اطراف استخوان ها رخ می دهد.
    سارکوم یوینگ اغلب در استخوان های پا و لگن شروع می شود، اما می تواند در هر استخوانی رخ دهد. در موارد کمتر، در بافت‌های نرم قفسه سینه، شکم، اندام‌ها یا مکان‌های دیگر شروع می‌شود.
    سارکوم یوینگ در کودکان و نوجوانان شایع تر است، اما در هر سنی ممکن است رخ دهد.
    پیشرفت های عمده در درمان سارکوم یوینگ به بهبود چشم انداز افراد مبتلا به این سرطان کمک کرده است. پس از اتمام درمان، نظارت مادام العمر برای بررسی اثرات دیررس احتمالی شیمی درمانی شدید و پرتودرمانی توصیه می شود.

    علائم سارکوم یووینگ چیست؟

    علائم و نشانه های سارکوم یوینگ عبارتند از:
    درد، تورم یا حساسیت در نزدیکی ناحیه آسیب دیده
    درد استخوان
    خستگی بی دلیل
    تب بدون علت شناخته شده
    کاهش وزن بدون تلاش
    چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد
    اگر شما یا فرزندتان علائم و نشانه‌های مداومی را تجربه کردید که شما را نگران می‌کند، با پزشک خود قرار ملاقات بگذارید.

    علل سارکوم یووینگ چیست؟

    مشخص نیست که چه چیزی باعث سارکوم یوینگ می شود.
    پزشکان می دانند که سارکوم یوینگ زمانی شروع می شود که یک سلول تغییراتی در DNA خود ایجاد کند. DNA سلول حاوی دستورالعمل هایی است که به سلول می گوید چه کاری انجام دهد. این تغییرات به سلول می گوید که به سرعت تکثیر شود و در زمانی که سلول های سالم به طور معمول می میرند به زندگی ادامه دهد. نتیجه یک توده (تومور) از سلول های غیر طبیعی است که می تواند به بافت سالم بدن حمله کند و آن را از بین ببرد. سلول های غیر طبیعی می توانند جدا شوند و در سراسر بدن پخش شوند (متاستاز).
    در سارکوم یوینگ، تغییرات DNA اغلب بر ژنی به نام EWSR1 تأثیر می گذارد. اگر پزشک شما مشکوک به سارکوم یوینگ باشد، ممکن است سلول های سرطانی شما برای بررسی تغییرات در این ژن آزمایش شوند.

    عوامل خطر سارکوم یووینگ چیست؟

    عوامل خطر برای سارکوم یوینگ عبارتند از:
    سن شما. سارکوم یوینگ می تواند در هر سنی رخ دهد، اما احتمال بروز آن در کودکان و نوجوانان بیشتر است.
    اصل و نسب شما سارکوم یوینگ در افراد با اصل و نسب اروپایی شایع تر است. در افراد با اصل و نسب آفریقایی و آسیای شرقی بسیار کمتر رایج است.

    عوارض سارکوم یووینگ چیست؟

    عوارض سارکوم یوینگ و درمان آن عبارتند از:
    سرطانی که گسترش می یابد (متاستاز می کند). سارکوم یووینگ می تواند از جایی که شروع شده به مناطق دیگر گسترش یابد و درمان و بهبودی را دشوارتر کند. سارکوم یوینگ اغلب به ریه ها و سایر استخوان ها گسترش می یابد.
    عوارض جانبی طولانی مدت درمان. درمان های تهاجمی مورد نیاز برای کنترل سارکوم یوینگ می تواند عوارض جانبی قابل توجهی در کوتاه مدت و بلند مدت ایجاد کند. تیم مراقبت های بهداشتی شما می تواند به شما در مدیریت عوارض جانبی که در طول درمان رخ می دهد کمک کند و لیستی از عوارض جانبی را در اختیار شما قرار دهد که باید در سال های پس از درمان مراقب آن باشید.

    چگونه سارکوم یووینگ را تشخیص دهیم؟

    تشخیص سارکوم یوینگ معمولاً با یک معاینه فیزیکی برای درک بهتر علائمی که شما یا فرزندتان ممکن است تجربه کنید آغاز می شود. بر اساس این یافته ها ممکن است آزمایش ها و روش های دیگری توصیه شود.
    تست های تصویربرداری
    آزمایش های تصویربرداری به پزشک کمک می کند تا علائم استخوانی شما را بررسی کند، سرطان را جستجو کند و علائم گسترش سرطان را جستجو کند.
    تست های تصویربرداری ممکن است شامل موارد زیر باشد:
    اشعه ایکس
    توموگرافی کامپیوتری (CT)
    تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI)
    توموگرافی گسیل پوزیترون (PET)
    اسکن استخوان
    برداشتن نمونه ای از سلول ها برای آزمایش (بیوپسی)
    از روش بیوپسی (آزمایش پاتولوژی) برای جمع آوری نمونه ای از سلول های مشکوک برای آزمایش آزمایشگاهی استفاده می شود. آزمایش‌های پاتولوژی می‌توانند نشان دهند که آیا سلول‌ها سرطانی هستند و چه نوع سرطانی دارید.
    انواع روش های بیوپسی (آزمایش پاتولوژی) مورد استفاده برای تشخیص سارکوم یوینگ عبارتند از:
    بیوپسی (آزمایش پاتولوژی) سوزنی پزشک یک سوزن نازک را از طریق پوست وارد می کند و آن را به داخل تومور هدایت می کند. سوزن برای برداشتن قطعات کوچک بافت از تومور استفاده می شود.
    بیوپسی (آزمایش پاتولوژی) جراحی پزشک یک برش از طریق پوست ایجاد می کند و کل تومور (بیوپسی اکسیزیونال) یا بخشی از تومور (بیوپسی برشی) را برمی دارد.
    تعیین نوع بیوپسی (آزمایش پاتولوژی) مورد نیاز و ویژگی های نحوه انجام آن نیازمند برنامه ریزی دقیق توسط تیم پزشکی است. پزشکان باید بیوپسی (آزمایش پاتولوژی) را به گونه ای انجام دهند که در عمل جراحی آینده برای برداشتن سرطان تداخلی ایجاد نکند. به همین دلیل، قبل از بیوپسی، از پزشک خود بخواهید که به تیمی از متخصصان با تجربه گسترده در درمان سارکوم یوینگ ارجاع دهد.
    آزمایش سلول های سرطانی برای جهش های ژنی
    نمونه ای از سلول های سرطانی شما در آزمایشگاه آزمایش می شود تا مشخص شود کدام تغییرات DNA در سلول ها وجود دارد. سلول های سارکوم یوینگ معمولاً تغییراتی در ژن EWSR1 دارند. اغلب ژن EWSR1 با ژن دیگری به نام FLI1 ترکیب می شود و ژن جدیدی به نام EWS-FLI1 ایجاد می کند. آزمایش سلول‌های سرطانی برای این تغییرات ژنی می‌تواند به تأیید تشخیص شما کمک کند و سرنخ‌هایی در مورد تهاجمی بودن بیماری به پزشک ارائه دهد.

    چگونه سارکوم یوینگ را درمان کنیم؟

    درمان سارکوم یوینگ معمولا با شیمی درمانی شروع می شود. جراحی برای برداشتن سرطان معمولاً به دنبال دارد. درمان های دیگر، از جمله پرتودرمانی، ممکن است در شرایط خاص مورد استفاده قرار گیرد.
    شیمی درمانی
    شیمی درمانی از داروهای قوی برای از بین بردن سلول های سرطانی استفاده می کند. درمان شیمی درمانی معمولاً ترکیبی از دو یا چند دارو است که می تواند به صورت انفوزیون در ورید (IV)، به شکل قرص یا از طریق هر دو روش تجویز شود.
    درمان سارکوم یوینگ معمولا با شیمی درمانی شروع می شود. این داروها ممکن است تومور را کوچک کرده و حذف سرطان با جراحی یا هدف قرار دادن با پرتودرمانی را آسان‌تر کنند.
    پس از جراحی یا پرتودرمانی، شیمی درمانی ممکن است به منظور از بین بردن سلول های سرطانی باقیمانده ادامه یابد.
    برای سرطان پیشرفته که به سایر نواحی بدن گسترش می یابد، شیمی درمانی ممکن است به تسکین درد و کاهش رشد سرطان کمک کند.
    عمل جراحی
    هدف از جراحی حذف تمام سلول های سرطانی است. اما برنامه‌ریزی این عمل همچنین در نظر می‌گیرد که چگونه بر توانایی شما در انجام زندگی روزمره تأثیر می‌گذارد.
    جراحی برای سارکوم یوینگ ممکن است شامل برداشتن بخش کوچکی از استخوان یا برداشتن کل اندام باشد. اینکه جراحان می توانند تمام سرطان را بدون برداشتن کل اندام از بین ببرند به عوامل مختلفی مانند اندازه و محل تومور و کوچک شدن آن پس از شیمی درمانی بستگی دارد.
    پرتو درمانی
    پرتودرمانی از پرتوهای پرانرژی مانند اشعه ایکس و پروتون ها برای از بین بردن سلول های سرطانی استفاده می کند.
    در طول پرتودرمانی، پرتوهای انرژی از دستگاهی که در اطراف شما حرکت می کند، هنگامی که روی میز دراز کشیده اید، ارسال می شود. پرتوها با دقت به ناحیه سارکوم یوینگ هدایت می شوند تا خطر آسیب به سلول های سالم اطراف را کاهش دهند.
    پرتودرمانی ممکن است پس از جراحی برای از بین بردن سلول های سرطانی باقیمانده توصیه شود. همچنین اگر سارکوم یوینگ در قسمتی از بدن قرار داشته باشد که جراحی در آن امکان پذیر نیست یا منجر به نتایج عملکردی غیرقابل قبولی (مانند از دست دادن عملکرد روده یا مثانه) شود، می تواند به جای جراحی استفاده شود.
    برای سارکوم های پیشرفته یوینگ، پرتودرمانی می تواند رشد سرطان را کند کرده و به تسکین درد کمک کند.

    استئوسارکوم

    استئوسارکوم نوعی سرطان استخوان است که از سلول‌های تشکیل دهنده استخوان شروع می‌شود. استئوسارکوم اغلب در استخوان های بلند – اغلب در پاها، اما گاهی اوقات بازوها – دیده می شود، اما می تواند در هر استخوانی شروع شود. در موارد بسیار نادر، در بافت نرم خارج از استخوان رخ می دهد.
    استئوسارکوم معمولا در نوجوانان و بزرگسالان جوان رخ می دهد، اما می تواند در کودکان کوچکتر و بزرگسالان نیز رخ دهد.
    درمان معمولاً شامل شیمی درمانی، جراحی و گاهی اوقات پرتودرمانی است. پزشکان گزینه های درمانی را بر اساس محل شروع استئوسارکوم، اندازه سرطان، نوع و درجه استئوسارکوم و اینکه آیا سرطان به خارج از استخوان گسترش یافته است، انتخاب می کنند.
    نوآوری‌های درمانی برای استئوسارکوم چشم‌انداز (پیش‌آگهی) این سرطان را در طول سال‌ها بهبود بخشیده است. پس از اتمام درمان، نظارت مادام العمر برای مشاهده اثرات دیررس احتمالی درمان های شدید توصیه می شود.

    علائم استئوسارکوم چیست؟

    علائم و نشانه های استئوسارکوم ممکن است شامل موارد زیر باشد:
    تورم در نزدیکی استخوان
    درد استخوان یا مفصل
    آسیب استخوان یا شکستگی استخوان بدون دلیل مشخص
    چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد
    اگر کودک شما علائم و نشانه های مداومی داشت که شما را نگران می کند، با پزشک فرزندتان وقت ملاقات بگیرید. علائم استئوسارکوم مشابه بسیاری از بیماری‌های شایع‌تر مانند آسیب‌های ورزشی است، بنابراین پزشک ممکن است ابتدا آن علل را بررسی کند.

    علل استئوسارکوم چیست؟

    مشخص نیست که چه چیزی باعث استئوسارکوم می شود. پزشکان می‌دانند که این سرطان زمانی شکل می‌گیرد که در یکی از سلول‌هایی که مسئول ساختن استخوان جدید هستند، مشکلی پیش بیاید.
    استئوسارکوم زمانی شروع می شود که یک سلول استخوانی سالم تغییراتی در DNA خود ایجاد کند. DNA سلول حاوی دستورالعمل هایی است که به سلول می گوید چه کاری انجام دهد. این تغییرات به سلول می‌گوید در مواقعی که به آن نیازی نیست شروع به ساختن استخوان جدید کند. نتیجه یک توده (تومور) از سلول های استخوانی ضعیف است که می تواند به بافت سالم بدن حمله کرده و آن را از بین ببرد. سلول ها می توانند جدا شوند و در سراسر بدن پخش شوند (متاستاز).

    عوامل خطر استئوسارکوم چیست؟

    این عوامل خطر ابتلا به استئوسارکوم را افزایش می دهند:
    درمان قبلی با پرتودرمانی
    سایر اختلالات استخوانی مانند بیماری پاژه استخوان و دیسپلازی فیبری
    برخی شرایط ارثی یا ژنتیکی، از جمله رتینوبلاستوما ارثی، سندرم بلوم، سندرم لی-فرامنی، سندرم روتموند-تامسون و سندرم ورنر

    عوارض استئوسارکوم چیست؟

    عوارض استئوسارکوم و درمان آن عبارتند از:
    سرطانی که گسترش می یابد (متاستاز می کند). استئوسارکوم می تواند از جایی که شروع شده به مناطق دیگر گسترش یابد و درمان و بهبودی را دشوارتر کند. استئوسارکوم که بیشتر گسترش می یابد به ریه ها و سایر استخوان ها گسترش می یابد.
    سازگاری با قطع عضو جراحی که تومور را از بین می برد و اندام را نجات می دهد در صورت امکان استفاده می شود. اما گاهی اوقات لازم است بخشی از اندام آسیب دیده برداشته شود تا تمام سرطان از بین برود. یادگیری استفاده از اندام مصنوعی (پروتز) نیازمند زمان، تمرین و صبر است. کارشناسان می توانند به شما در سازگاری کمک کنند.
    عوارض جانبی طولانی مدت درمان. شیمی درمانی تهاجمی مورد نیاز برای کنترل استئوسارکوم می تواند عوارض جانبی قابل توجهی در کوتاه مدت و بلند مدت ایجاد کند. تیم مراقبت های بهداشتی شما می تواند به شما در مدیریت عوارض جانبی که در طول درمان رخ می دهد کمک کند و لیستی از عوارض جانبی را در اختیار شما قرار دهد که باید در سال های پس از درمان مراقب آن باشید.

    چگونه استئوسارکوم را تشخیص دهیم؟

    برای تشخیص استئوسارکوم، پزشک ممکن است با یک معاینه فیزیکی برای درک بهتر علائم شروع کند.
    تست های تصویربرداری
    آزمایش های تصویربرداری به پزشک کمک می کند تا علائم استخوانی شما را بررسی کند، سرطان را جستجو کند و علائم گسترش سرطان را جستجو کند.
    تست های تصویربرداری ممکن است شامل موارد زیر باشد:
    اشعه ایکس
    توموگرافی کامپیوتری (CT)
    تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI)
    توموگرافی گسیل پوزیترون (PET)
    اسکن استخوان
    برداشتن نمونه ای از سلول ها برای آزمایش (بیوپسی)
    از روش بیوپسی (آزمایش پاتولوژی) برای جمع آوری نمونه ای از سلول های مشکوک برای آزمایش آزمایشگاهی استفاده می شود. آزمایش ها می توانند سرطانی بودن سلول ها را نشان دهند. آزمایش‌های آزمایشگاهی می‌توانند نوع سرطان و تهاجمی بودن آن (درجه) را تعیین کنند.
    انواع روش های بیوپسی (آزمایش پاتولوژی) مورد استفاده برای تشخیص استئوسارکوم عبارتند از:
    بیوپسی (آزمایش پاتولوژی) سوزنی پزشک یک سوزن نازک را از طریق پوست وارد می کند و آن را به داخل تومور هدایت می کند. سوزن برای برداشتن قطعات کوچک بافت از تومور استفاده می شود.
    بیوپسی(آزمایش پاتولوژی) جراحی پزشک یک برش از طریق پوست ایجاد می کند و کل تومور (بیوپسی اکسیزیونال) یا بخشی از تومور (بیوپسی برشی) را برمی دارد.
    تعیین نوع بیوپسی (آزمایش پاتولوژی) مورد نیاز و ویژگی های نحوه انجام آن نیازمند برنامه ریزی دقیق توسط تیم پزشکی است. پزشکان باید بیوپسی (آزمایش پاتولوژی) را به گونه ای انجام دهند که در عمل جراحی آینده برای برداشتن سرطان تداخلی ایجاد نکند. به همین دلیل، قبل از بیوپسی (آزمایش پاتولوژی) ، از پزشک خود بخواهید که به تیمی از متخصصان با تجربه گسترده در درمان استئوسارکوم ارجاع دهد.

    درمان استئوسارکوم چیست؟

    درمان استئوسارکوم معمولاً شامل جراحی و شیمی درمانی است. پرتودرمانی ممکن است در شرایط خاصی یک گزینه باشد.
    عمل جراحی
    هدف از جراحی حذف تمام سلول های سرطانی است. اما برنامه‌ریزی این عمل همچنین در نظر می‌گیرد که چگونه بر توانایی شما در انجام زندگی روزمره تأثیر می‌گذارد. وسعت جراحی برای استئوسارکوم به عوامل مختلفی مانند اندازه تومور و محل آن بستگی دارد.
    عمل های مورد استفاده برای درمان استئوسارکوم عبارتند از:
    جراحی فقط برای برداشتن سرطان (جراحی حفظ اندام). بیشتر عمل‌های استئوسارکوم را می‌توان به گونه‌ای انجام داد که تمام سرطان را از بین ببرد و اندام را حفظ کند تا عملکرد آن حفظ شود. این که آیا این روش یک گزینه است تا حدی به وسعت سرطان و مقدار عضله و بافتی که باید برداشته شود بستگی دارد.
    اگر بخشی از استخوان برداشته شود، جراح استخوان را بازسازی می کند. روش بازسازی به موقعیت خاص شما بستگی دارد، اما گزینه ها شامل پروتزهای فلزی یا پیوند استخوان است.
    جراحی برای برداشتن اندام آسیب دیده (آمپوتاسیون). با پیشرفت در جراحی حفظ اندام، نیاز به قطع عضو – برداشتن یک اندام یا بخشی از یک اندام – در طول سال ها به شدت کاهش یافته است. اگر قطع عضو ضروری باشد، پیشرفت در مفاصل پروتز می تواند به طور قابل توجهی نتایج و عملکرد را بهبود بخشد.
    جراحی برای برداشتن قسمت پایینی ساق پا (روتشن پلاستی). در این جراحی که گاهی برای کودکانی که هنوز در حال رشد هستند استفاده می شود، جراح سرطان و ناحیه اطراف آن از جمله مفصل زانو را برمی دارد. سپس پا و مچ پا چرخانده می شوند و مچ پا به عنوان یک زانو عمل می کند. برای ساق پا و پا از پروتز استفاده می شود. نتایج معمولاً فرد را قادر می سازد تا در فعالیت های بدنی، ورزش و زندگی روزمره بسیار خوب عمل کند.
    شیمی درمانی
    درشیمی درمانی داروهایی استفاده می شود که سلولهای سرطانی را از بین می برد. درمان شیمی درمانی معمولاً ترکیبی از دو یا چند دارو است که می تواند به صورت انفوزیون در ورید (IV)، به شکل قرص یا از طریق هر دو روش تجویز شود.
    برای استئوسارکوم، شیمی درمانی اغلب قبل از جراحی توصیه می شود (درمان نئوادجوانت). پزشکان نحوه واکنش سلول های سرطانی به شیمی درمانی را برای برنامه ریزی درمان های بیشتر نظارت می کنند.
    اگر استئوسارکوم در پاسخ به شیمی درمانی کوچک شود، ممکن است جراحی حفظ اندام را ممکن کند.
    اگر استئوسارکوم به درمان پاسخ ندهد، ممکن است نشان دهنده بسیار تهاجمی بودن سرطان باشد. پزشکان ممکن است ترکیب متفاوتی از داروهای شیمی درمانی را توصیه کنند یا عمل تهاجمی تری را برای اطمینان از حذف تمام سرطان پیشنهاد کنند.
    شیمی درمانی همچنین می تواند پس از جراحی برای از بین بردن سلول های سرطانی باقیمانده استفاده شود.
    اگر استئوسارکوم پس از جراحی عود کند یا به سایر نواحی بدن گسترش یابد، ممکن است شیمی درمانی برای کاهش رشد بیماری توصیه شود.
    پرتو درمانی
    پرتودرمانی از پرتوهای پرانرژی مانند اشعه ایکس و پروتون ها برای از بین بردن سلول های سرطانی استفاده می کند. پرتودرمانی ممکن است در شرایط خاصی یک گزینه باشد، مانند زمانی که جراحی امکان پذیر نیست یا اگر جراحان نتوانند تمام سرطان را در طول عمل از بین ببرند.
    در طول پرتودرمانی، پرتوهای انرژی از دستگاهی که در اطراف شما حرکت می کند، هنگامی که روی میز دراز کشیده اید، ارسال می شود. پرتوها با دقت به ناحیه استئوسارکوم هدایت می شوند تا خطر آسیب به سلول های سالم اطراف را کاهش دهند.

    میانگین امتیازات ۵ از ۵
    از مجموع ۱ رای